عضو تالار مشاهیر گیلانیان : حضرت آیت‌الله مرحوم شیخ صادق احسان‌بخش در سال 1309 برابر با 1349 هـ .ق در یکی از روستاهای توابع رشت، دیده به جهان گشود. پدرش، حاج غلامرضا به کشاورزی، دامداری و ماهی‌فروشی اشتغال داشت. مادرش سیده زینب نیز خانه‌دار بود. صادق، قرآن، ادبیات فارسی و دروس ابتدایی را در مکتب‌خانه زادگاهش فرا گرفت. سپس در سال 1323 هـ .ش، در 14 سالگی با تشویق پدر، وارد حوزه علمیه رشت شد. وی در مدت 3 سال، ادبیات عرب، منطق و فقه را نزد استادانی مانند: شیخ علی علم‌الهدی، شیخ کاظم صادقی، شیخ ابوطالب مدرسی و سید محمدحسن بحرالعلوم فرا گرفت.آیت‌الله احسان‌بخش در سال 1327 هـ .ش، برای تکمیل تحصیلات به حوزه علمیه قم مهاجرت کرد.

وی در قم، دروس سطح را در محضر حضرات آیات: شهید محمد صدوقی، سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی، حسین نوری همدانی و سید محمدحسین طباطبایی آموخت. سپس از سال 1331 هـ .ش به بعد در درس خارج فقه و اصول آیت‌الله سید حسین بروجردی و درس خارج اصول امام خمینی شرکت کرد. همچنین از درس خارج آیات عظام: سید محمدرضا گلپایگانی، سید کاظم شریعتمداری و سید مرتضی لنگرودی بهره‌ها برد.

وی به تحصیلات دانشگاهی نیز علاقه‌مند بود. ازاین‌رو، در سال 1332 هـ .ش هم‌زمان با تحصیل در حوزه علمیه قم، در رشته الهیئت در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و در سال 1335 هـ .ش با درجه کارشناسی، فارغ التحصیل شد. موضوع رساله دانشگاهی ایشان «علل پیدایش خوارج» بود که بعدها به صورت کتاب و در سه جلد منتشر شد.آیت‌الله احسان‌بخش در سال 1340 هـ .ش، به دعوت یکی از دوستانش، راهی رشت شد و در آنجا، دبستان و دبیرستان «دین و دانش» را بنیان نهاد و آن را به پایگاهی برای پرورش و ارشاد کودکان و جوانان تبدیل کرد. همچنین در مسجد «چین چیان» به اقامه نماز جماعت و سخنرانی پرداخت.آیت‌الله احسان‌بخش، از سال 1340 هـ .ش به عنوان نماینده امام خمینی، به ترویج اندیشه‌های ایشان در گیلان پرداخت. بنابراین، ساواک چندین بار او را احضار نمود و برای دو سال، ممنوع المنبر کرد. وی در طول سال‌های 56 و 57، رهبری مردم گیلان در مبارزه بر ضد رژیم پهلوی را عهده‌دار بود.

او در شمار کسانی است که در سال 57، نامه خلع شاه از سلطنت را امضا کرد.آیت‌الله احسان‌بخش پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مسئولیت کمیته‌های انقلاب اسلامی را در استان گیلان عهده‌دار شد و به سامان‌دهی اداره‌ها و نهادهای تازه تأسیس در منطقه پرداخت. وی در سال 1359 هـ .ش، از سوی امام خمینی به سمت امام جمعه شهر رشت منصوب شد. با آغاز جنگ تحمیلی، در سازمان‌دهی نیروها و کمک‌های مردمی برای اعزام به جبهه‌های جنگ، نقش فعال داشت. خود نیز بارها در خطوط مقدم جبهه‌ها حضور یافت. آیت‌الله احسان‌بخش در نخستین دوره مجلس خبرگان رهبری نیز از طرف مردم به عنوان نماینده مردم گیلان برگزیده شد.در 26 فروردین سال 61، آیت‌الله احسان‌بخش، به دلیل روشن‌گری‌هایش در بین مردم منطقه و مبارزه با تبلیغ‌های منفی منافقان، توسط گروهک‌ منافقین ترور شد. در این حادثه، وی از ناحیه پا، به شدت آسیب دید، در حدی که تا آخر عمر نتوانست بدون عصا حرکت کند.

آیت‌الله احسان‌بخش پس از یک عمر تلاش علمی و فرهنگی و تحمل نزدیک به 20 سال رنج جراحتی که در ترور ناکام منافقان به ایشان وارد شده بود، سرانجام در 14 خرداد 1380 هـ .ش برابر با 11 ربیع الاول 1422 هـ .ق در 71 سالگی در بیمارستان ساسان تهران رحلت نمود. پیکر وی پس از تشییع، در محوطه مصلای امام خمینی(ره) شهرستان رشت به خاک سپرده شد.

تحصیلات

تحصیلات دانشگاهی: کارشناسی، الهیات، 1335 هـ. ش، دانشگاه تهران. * تحصیلات حوزوی: * مقدمات: شیخ علی رجوی، امثله و صرف میر، 1323 هـ. ش، رشت؛ شیخ ابوطالب مدرسی، عوامل فی النحو، رشت؛ النموذج، شیخ ابوطالب مدرسی، رشت؛ صمدیه، شیخ ابوطالب مدرسی، رشت؛ شرح رضی وجای، شیخ کاظم صادقی، رشت؛ سیوطی، شیخ علی علم الهدی، رشت؛ شرح شمسیه و حاشیه، شیخ علی علم الهدی، رشت؛ مطول، شیخ علی علم الهدی، رشت؛ معالم الاصول، شیخ حسین اوحدی همدانی، رشت؛ شرایع الاسلام، سید محمد حسن بحر العلوم، رشت. * سطح: شهید صدوقی، لمعه (ج 1)، 1327 هـ. ش، قم؛ آیت الله حسین علی منتظری، لمعه (ج 2)، 1327 هـ. ش، قم؛ آیت الله محمد لاکانی، قوانین الاصول، قم؛ آیت الله حسین نوری همدانی، قوانین الاصول، قم؛ آیت الله اسد الله اصفهانی، قوانین الاصول، قم؛ آیت الله العظمی سید شهاب الدین مرعشی نجفی، مکاسب، قم؛ آیت الله سید محمد باقر سلطانی طباطبایی، کفایه (ج1)، قم؛ آیت الله مجاهدی تبریزی، کفایه (ج 2)، قم؛ آیت الله عبدالحسین فقیهی، کفایه (ج 2)، قم؛ علامه سید محمد حسین طباطبایی، کفایه (ج 2)، قم؛ آیت الله علی مشکینی، رسایل، قم؛ آیت الله بتولی، رسایل، قم آیت الله مهدی مازندرانی، رسایل، قم؛ آیت الله محمد لاکانی، رسایل، قم. * خارج فقه و اصول: آیت الله العظمی سید محمد حسین بروجردی، فقه، قم؛ آیت الله العظمی سید محمد حسین بروجردی، اصول، قم؛ آیت الله العظمی سید روح الله خمینی، اصول، قم؛ آیت الله العظمی محمد گلپایگانی، فقه، قم؛ آیت الله العظمی سید کاظم شریعتمداری، فقه، قم؛ آیت الله مرتضی مرتضوی لنگرودی، اصول، قم. * تفسیر: علامه سید محمد حسین طباطبایی، قم. * فلسفه: علامه سید محمد حسین طباطبایی، قم؛ آیت اللّه صدر، منظومه سبزواری، قم. * کلام: علامه سید محمد حسین طباطبایی، شرح تجرید، قم. * درایه: آیت اللّه حجت کوه کمری، قم.

تدریس

ادبیات عرب، 1323 ـ 1326 هـ .ش، رشت؛ منطق، 1323 ـ 1326 هـ .ش، رشت؛ دبیات، مغنی اللبیب، 1326 ـ 1340 هـ .ش، قم؛ فصاحت و بلاغت، مطول، 1326 ـ 1340 هـ .ش، قم؛ ادبیات عرب، مغنی، 1340 هـ .ش به بعد، رشت؛ فصاحت و بلاغت، 1340 هـ .ش به بعد، رشت؛ فقه، شرح لمعه، 1326 ـ 1340 هـ .ش، قم؛ فقه، شرح لمعه، 1340 هـ .ش به بعد، رشت؛ تفسیر قرآن کریم، 1340 هـ .ش به بعد، رشت.
استادان

شاگردان

نگاشته ها

* کتاب: 1 ـ آثار الصادقین، 32 ج؛ (این کتاب با داشتن 46500 حدیث به همراه ترجمه، معجمی از روایات صادره از امام باقر (ع) و امام صادق(ع) است.)؛ 2ـ خوارج و علل پیدایش آن، 3 ج؛ 3 ـ نقش دین در خانواده، اعتقادی، فارسی، 2 ج؛ 4 ـ تفسیر سوره قیامت، قیامت از نظر قرآن و حدیث، فارسی؛ 5ـ سی گفتار درباره ماه مبارک رمضان، معارف، فارسی، 2 ج؛ 6 ـ تفسیر سوره احزاب، فارسی؛ 7 ـ تفسیر سوره نحل، فارسی؛ 8 ـ تفسیر سوره اسراء، فارسی؛ 9 ـ شاگردان مرحوم شیخ مرتضی انصاری از گیلان، فارسی؛ 10 ـ فرزانگان گیلان از تاریخ های گذشته، تاریخ، فارسی؛ 11 ـ خاطرات من، تاریخ، فارسی؛ 12 ـ مستدرک آثار الصادقین، 3 ج؛ 13 ـ تفسیر سوره بنی اسرائیل، فارسی؛ 14 ـ تفسیر سوره کهف؛ 15 ـ تفسیر سوره فرقان؛ 16 ـ تفسیر سوره مریم؛ 17 ـ تفسیر سوره شعراء؛ 18 ـ تفسیر سوره نمل؛ 19 ـ تفسیر سوره قصص، فارسی؛ 20 ـ تفسیر سوره عنکبوت؛ 21 ـ تفسیر سوره یس؛ 22 ـ تفسیر سوره مرسلات؛ 23 ـ گورباچف در سنگلاخ، فارسی.
دیدگاه ها

فعالیت ها

1 ـ شرکت در راهپیمایی بر ضد رژیم شاه در زمان نخست وزیری دکتر مصدق؛ 2 ـ شرکت در جلسه های شهید نواب صفوی، قم؛ 3 ـ سخنرانی و تبلیغ، روستاهای اطراف رشت، از 1329 هـ. ش؛ 4 ـ تأسیس و مدیریت مدرسه ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان «دین و دانش»، رشت، 1340 ـ 1357 هـ. ش؛ 5 ـ امام جماعت، مسجد چینی چیان، رشت؛ 6 ـ سخنرانی مذهبی در ماه های رمضان و محرم، مسجد چینی چیان، 1340 هـ .ش؛ 7 ـ سخنرانی های شدید اللحن بر ضد رژیم شاه، رشت، 1341 ـ 1343 هـ. ش؛ 8 ـ چاپ و تکثیر اعلامیه های حضرت امام خمینی، رشت؛ 9 ـ ممنوع المنبر شدن از سوی ساواک پس از حوادث خرداد سال 1342 ش، 2 سال 10 ـ امضای اعلامیه «خلع شاه از سلطنت»، آبان 1357 هـ. ش؛ 11 ـ دستگیری به وسیله ساواک و حبس انفرادی، 1357 هـ. ش؛ 12 ـ تحصن به همراه علمای دیگر، مسجد دانشگاه تهران، 1357 هـ. ش؛ 13 ـ استقبال از حضرت امام خمینی به همراه روحانیون رشت، فرودگاه مهرآباد تهران، 12 بهمن 1357 هـ. ش؛ 14 ـ سامان بخشیدن به اوضاع استان گیلان، پس از پیروزی انقلاب اسلامی؛ 15 ـ ساخت 15 مدرسه دولتی، استان گیلان؛ 16 ـ ساخت صدها مسجد، روستاهای گیلان؛ 17 ـ سرپرستی کتابخانه ملی ایران، شعبه رشت؛ 18 ـ تأسیس دو مدرسه دینی برای طلاب، استان گیلان؛ 19 ـ ساخت مصلای بزرگ رشت و ایجاد موقوفات فراوان برای آن؛ 20 ـ ساخت پرورش گاه برای دختران یتیم، رشت؛ 21 ـ کمک در گردآوری هدایای مردمی و ارسال آن به جبهه های جنگ تحمیلی؛ 22 ـ حضور مکرّر در جبهه های جنگ تحمیلی.

سمت ها

1 ـ ریاست حوزه علمیه ی رشت؛ 2 ـ سرپرستی کمیته های انقلاب، استان گیلان و شهرستان رشت، 1357؛ 3 ـ نمایندگی مردم استان گیلان در دوره اول مجلس خبرگان رهبری؛ 4 ـ نمایندگی حضرت امام خمینی در استان گیلان؛ 5 ـ نمایندگی مقام معظم رهبری در استان گیلان؛ 6 ـ امام جمعه ی رشت، 1359 ـ 1380 هـ. ش؛ 7 ـ نمایندگی امام خمینی (ره) برای رسیدگی به سفارت خانه های ایران در پاکستان، هند و بنگلادش

پرفسور 10 دی 1293 در شهرستان رشت دیده به جهان گشود از دانشمندهای ایرانی که در دانش بی‌مانند، در ادب سرآمد و در تدین زبانزد همگان بود. نامش فضل‌الله رضا و از استادان برجسته ایرانی به شمار می رود. او کارنامه‌ای بس سترگ از آثار علمی، فرهنگی و ادبی از خود برجای گذاشته است. رضا را به عنوان پدر نظریه اطلاعات که آثارش در این باره، جزو متون دانشگاهی این رشته در سراسر دنیاست، می شناسند.

زندگی و مسیر علمی 

فضل‌الله رضا در خانواده‌ای دانشمند، مذهبی و اهل سیاست در رشت چشم به جهان گشود. از این رو علم‌اندوزی و فرهنگ‌دوستی توأمان با او عجین بود. فضل‌الله رضا تحصیلات خود را در رشت گذراند و همزمان صرف و نحو عربی و بخشی از علوم قدیمی را از استادان وقت فراگرفت و با آثار برجسته فرهنگ ایرانی مانند گلستان و بوستان سعدی، شاهنامه فردوسی، مثنوی مولوی و… آشنا شد. او لیسانس خود را در 1317 در رشته مهندسی برق از دانشگاه تهران اخذ کرد و هنگامی که آتش جنگ جهانی دوم به اواخر خود نزدیک شده بود، برای تکمیل تحصیلاتش راهی آمریکا شد و در 1324 خورشیدی مدرک فوق لیسانس را از دانشگاه کلمبیا در آمریکا و دکتری خود را در رشته مهندسی برق از دانشگاه مؤسسه تکنولوژی نیویورک دریافت کرد. رضا در طول سال‌های 1329 تا 1334 عضو گروه مهندسی برق دانشکده مهندسی دانشگاه کاتولیک آمریکا و سپس دانشگاه ام‌آی‌تی در بوستون آمریکا بود و در سال‌های 1333 تا 1347 در گروه مهندسی دانشگاه سیراکیوز در ایالت نیویورک عضویت داشت و از 1346 تا 1348 خورشیدی به عنوان رییس دانشگاه تهران و دانشگاه صنعت شریف انجام وظیفه می‌کرد و سال‌های 1348 تا 1353 خورشیدی سفیر ایران در یونسکو و از 1353 تا 1357 خورشیدی سفیر ایران در کانادا بود. در سال‌های 1340 تا 1353 استاد مهمان در دانشگاه‌های مرکزی سوییس، کپنهاگ دانمارک و دانشگاه کلرادو در بولدر آمریکا و پاریس بود و از 1357 خورشیدی تا پایان عمر به عنوان استاد دانشگاه‌های کنکوردیا در مونترئال در کبک کانادا و دانشگاه مک‌گیل مونترئال را برعهده داشت.

تحصیل در رشته مهندسی برق در دانشگاه تهران تا آموزش علوم قدیمه و مطالعه آثار کلاسیک ادب فارسی از جمله فعالیت های علمی وی به شمار می رفت. او در تابستان 1323 خورشیدی 2ماه در کشتی از هند راهی نیویورک شد و فوق لیسانس خود را از دانشگاه کلمبیا در امریکا و دکترایش را در رشته مهندسی برق از دانشگاه پلی‌تکنیک نیویورک دریافت کرد و به تدریس در دانشگاه‌های برجسته آمریکا مانند ام‌آی‌تی و سیراکیوز پرداخت. او پدر نظریه اطلاعات است.

بازگشت به ایران و تدریس در دانشگاه تهران

فضل الله رضا در بازگشت به ایران مورد توجه قرار گرفت و نایب‌التولیه دانشگاه صنعتی آریامهر یا شریف کنونی و رییس دانشگاه تهران شد. ارتقای سطح استادان حوزوی در دانشگاه تهران در دوره او اجرا و انجام شد. پس از آن سفیر ایران در یونسکو می‌شود که این دوره در همکاری ایران با سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد دستاوردهای بزرگی ثبت می‌شود.

پیوند عاطفی و فکری ناگسستنی پروفسور رضا با ایران در کنار علقه ویژه او به شاهنامه فردوسی و اهتمامی که در کنار دیگر استادان برجسته ایرانی به پاسداشت زبان فارسی داشت از مهمترین فعالیت های او به شمار می رود. پیوندش را با زادگاهش رشت حفظ کرد و مدرسه‌ای در این شهر به نام او بنا شد.

حیات علمی و فرهنگی ایشان نیز عینیت توجه یک نخبه علمی ایرانی به گنجینه ادب فارسی است. در 1347 خورشیدی در دوره ریاست بر دانشگاه تهران در سخنرانی خود در جمع استادان گفت: «فرهنگ و ادب فارسی را باید جامه مناسب پوشاند و روانه مراکز معرفت جهان کرد. همچنین در صلاحیت شماست که واردات خوانده و ناخوانده هنر و ادب جهان را که به سرزمین ما هجوم آورده جامه ایرانی بپوشانید و این جامه غرب‌زدگی را که بخشی از مردم ایران آن را پوشیده‌اند به دور بیندازید.»

مقام علمی رضا با نشان فرهنگی او چنان درآمیخته که او را طی این سال‌ها به سفیر ادبیات و فرهنگ ایران تبدیل کرد، سفیری با بیش از 200 مقاله و حدود 20 عنوان کتاب که از او به ارث مانده است.

نبوغ و استعداد فراوان او در کنار کوشش و تلاش گسترده علمی باعث شد تا سال‌ها در عرصه علم و فناوری جهانی به نقش‌آفرینی بپردازد و از پایه‌گذاران نظریه اطلاعات و مخابرات در جهان شود.

دلبستگی به فرهنگ و تمدن ایرانی

فضل‌الله رضا دلبستگی خاصی به فرهنگ و تمدن ایرانی داشت و به مناسبت‌های گوناگون و در مراسم‌های مختلف در کشور حاضر می‌شد و سخنرانی‌هایی داشت؛ سخنرانی‌هایی که از لابه‌لای آنها دلبستگی‌اش به ایران و ایرانی را نشان می‌داد. او در همین خصوص می‌گوید: «در چنین روزگاری اگر بخواهیم روی کره زمین قومی به نام ایرانی وجود زنده و پایدار داشته باشد، باید فرهنگ سنتی آن قوم را پیوسته پاسداری کنیم. مهم‌ترین عاملی که قوم ایرانی را از دیگر اقوام برجسته می‌سازد، فرهنگ ملّی ایران است. زبان فارسی یعنی همین فارسی آمیخته به عربی که در هزار سال ورزیده و نیرومندتر شده است، در مرکز فرهنگ ملی جای دارد. اگر امروز از یکی از کهکشان‌های دوردست با ما تماس بگیرند و بخواهند که به شتاب یک روز، فقط 2 کتاب نمونه که معرف شخصیت ملی ما باشد، برایشان بفرستیم، بنده گمان دارم که شاهنامه فردوسی و مثنوی جلال‌الدین رومی را می‌توان اختیار کرد. اگر جای چانه باقی بود، بوستان و گلستان را به آن پیوست می‌کنیم.

استاد رضا همچنین معتقد بود: «جوان ایرانی باید واقعیت‌ها را ببیند. جوانان باید با خرد مأنوس شوند. آن‌ها یک عرصه باز دارند و آن اِشراف به معارف ایرانی، اسلامی و جهانی است… جوانان ما باید اعتماد به نفس پیدا کنند و خودباخته نباشند و بدانند که ما وارث یک میراث فرهنگی و علمی بسیار غنی هستیم؛ یعنی بعد از تمدن یونان که چندصد سال بر تمدن ایرانی و بر تمدن اسلامی پیشی داشت در جایگاه رفیعی بوده‌ایم و ما اکنون وارث این تمدن عظیم هستیم. جوان ایرانی تا خودش را نیازمند مادیات غرب ببیند، همیشه بنده خواهد بود باید طوری تربیت پیدا کند که فراتر این خواسته‌ها باشد.»

وی همچنین 4سال در بخش فیزیک دانشگاه «سوربن» فرانسه تدریس کرد و از او آثار مکتوب بسیاری به‌جای مانده که هر یک در عصر و دوره خود موجی برافروخت و هزاران دانش پژوه را مجذوب و شیفته خود ساخت که از میان آن‌ها می‌توان به «پژوهشی در اندیشه‌های فردوسی» یاد کرد که البته تنها اثر ادبی استاد رضا نیست و کتاب‌های دیگری مثل «حدیث آرزومندی»، «دیده‌ها و اندیشه‌ها» و... هم جزو آثار ارزشمند و تأثیرگذار او در زمینه ادبی است. 

وی در خصوص راه های توسعه کشور می‌گوید: «ایران از نظر سرمایه فکری و نیروی جوان و بااستعداد بسیار غنی است و فرهنگ کهن ایران به مردم، فکری آزموده و ورزیده داده است، که باید از این فکر استفاده درست شود. ما باید مدیریت، برنامه‌ریزی، وجدان کار، مسؤولیت اجتماعی و بلوغ اجتماعی خود را تقویت کنیم تا به جهان پیشرفته‌تر برسیم.

او تفاوت جوانان شرقی را با جوانان غربی در خیال‌پردازی‌های یک جوان شرقی می‌داند و می‌گوید: «جوان غربی مثل شما خیال‌پرداز نیست. احساساتی و عاطفی نیست. جوان غربی با واقعیت سروکار دارد درحالی‌که جوان شرقی با خیالات دور و دراز خود به سر می‌برد که همین مساله او را از پیشرفت باز داشته است»

فعالیت‌های علمی و تالیفات

فضل‌الله رضا تحقیقات گسترده‌ای در زمینه ارسال حداکثر اطلاعات در کانال‌های مخابراتی نویزدار، نظریه اطلاعات و فرایندهای تصادفی، سیستم‌های خطی آنالیز عمومی، نظریه سیستم‌ها و مدارها، نظریه کنترل سیستم‌های پویا، فضاهای خطی، انتقال و تلفات انرژی در شبکه‌های n دهانه‌ای انجام داده است. او همچنین کتاب‌های تحلیل شبکه‌های برق، تئوری اطلاعات، فضاهای خطی، برگ بی‌برگی، حدیث آرزومندی، مهجوری و مشتاقی، پژوهشی در اندیشه‌های فردوسی، دیده‌ها و اندیشه‌ها، نگاهی به شاهنامه، محمد اقبال و هندسه عملی و علمی را به رشته تحریر درآورد و همچنین رییس افتخاری کنفرانس مهندسی برق ایران، استاد افتخاری دانشگاه تربیت مدرس، رییس انجمن علمی ایرانیان در آمریکای شمالی، رییس گسترش زبان و ادب فارسی و مشاور و همکار فعال مؤسسات علمی و ادبی فراوانی بوده است.

وی، همچنین علاقه و اهتمام جدی به زبان فارسی داشت، چنان که معتقد بود که بنیاد زبان فارسی و گفت‌وشنود و نگارش به آن را باید روزبه روز استوارتر و نیرومندتر کنیم و اعتقاد داشت که در این راه باید از روش‌های علم و ابزار تکنولوژی بیشتر بهره بریم و می‌گفت: «اگر در حدود 15 زبان زنده دنیا را که سابقه ممتاز فرهنگی دارند برگزینیم، زبان فارسی و زبان عربی در میان آن‌ها خواهد بود.

پروفسور رضا در زمینه مهندسی برق و مجله اطلاعات و مخابرات جزو یکی از دانشمندان برجسته و مفاخر بوده و به طور قطع افزون بر کشور، دانشگاه شریف و تهران نیز با توجه به اینکه او در مسند ریاست این 2 دانشگاه بوده به خود می‌بالند. او در تمام آثار و گفتار و کردارش به شناخت مبانی فلسفه، علو عرفانی، علم ایرانی و هنر انسانی توجه داشت و به مسؤولیت اجتماعی هر یک از این شاخه‌های معارف بشری توجه دارد و بر آن تأکید می‌کرد. رضا متذکر می‌شود که در عصر ما هنوز جهانگیران و سودجویان در کار تجزبه و تقسیم و جدول‌بندی سطح این کره خاکی‌اند. «کیلومتر فلان متعلق به فلان کس یا فلان دولت است و دست یازیدن به فلان فاصله از کنار فلان دریا موجب برخورد اقوام و دولت‌هاست.

نامبرده وی در 29 آبان سال 1389 در اتاوا کانادا دیده برجهان فروبست.

روح‌الله باقری (23 بهمن 1369 - رشت) بازیکن فوتبال اهل ایران است.

وی سابقه بازی در تیم‌های نیروی زمینی، پاس همدان، سیاه‌جامگان، شهر خودرو، مس کرمان، خونه به خونه، استقلال، نساجی و سپاهان را دارد.

سعید حسنی پور (زاده 5 اسفند 1366) کاراته کار ایرانی است. او در مسابقات قهرمانی آسیا در سال 2013 موفق به کسب مدال طلا شده‌ است.

سعید حسنی‌پور با نام کامل سعید حسنی‌پور صفت ازگمی، متولد شهر رشت، کاراته‌کار کشور ایران می‌باشد. او همراه با برادرش (وحید) کاراته را از سال 1374 در باشگاه الکتریک رشت زیر نظر «حسین نویدی» آغاز کرد. وی که کاراته را با سبک شوتوکان SKI آغاز کرده بود، پنج سال در باشگاه الکتریک فعالیت کرد و سپس برای حضوری فعال در دنیای قهرمانی به باشگاه یادگار امام رفت تا زیر نظر «مسعود رهنما» کار کند. حسنی پور نخستین مدال رسمی بین‌المللی خود را سال 1384 در قبرس کسب کرد و در این پیکارهای بین‌المللی به نشان طلا رسید و در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون کره جنوبی تنها گیلانی صاحب مدال طلا بود.

استاد ناصر مسعودی درششم فروردین سال 1314 در محله صیقلان رشت متولد شد. او کوچکترین فرزند خانواده است. در 3 سالگی پدر خود را از دست داد و همراه خانواده ، سه خواهر و سه برادر خود به گذر سوخته تکیه کوچه مستوفی نقل مکان کردند. در این ایام خواهر بزرگتر با خیاطی مخارج خانه را تهیه می کرد.
صدای گیرا و نغمه خوانی در خانواده ناصر موج می زد به طوری که همگی آنها از صدای خوش و دلنشین بر خوردار بودند ولی مشکلات گذران زندگی مجالی برای شکوفایی به آنها نمی داد پس ناصر هم نمی توانست از محضر و مکتب استادی برخوردار شود و تنها الگوی او در هنر آواز، امکانات متفرقه ای بوده که در اطرافش وجود داشته است.

ناصر مسعودی خود در این باره می گوید : « اگر کار مختصری در شناسایی و معرفی موسیقی گیلان انجام داده ام همه اش با تلاش و کوشش خودم بوده و البته تشویق هنر دوستان و دوستان هنرمند را نباید نادیده گرفت. من ضمن این که از کودکی که با نغمات دلنشین افراد خانواده ام خو گرفته بودم با صداهای خوش و گرم هنرمندان آن روزگار شهر رشت مانند: مرحوم حسین صوتی ، مرشد زورخانه محل ، موذن مسجد ، نوحه خوانان تکایا و گروهی کسبه دوره گرد و جوانان خوش صدای رشت که بیشتر در باغ با صفای محتشم جمع می شدند و نوا سر می دادند آشنا و الهام می گرفتم و بعدها خوانندگانی چون : بیابانی ، یزدان پرست ، منجمی ، تحویلداری، مرتضوی ، قرقانی و عده ای دیگر و صفحات گرامافون هنرمندانی مثل خانم قمرالملوک وزیری (بانوی آواز ایران) ، ظلی ، اقبال ، بدیع زاده ، معلم و استاد من بودند ولی بیش از دوازده سال نداشتم که برای اولین بار، شخصی به نام حافظی که از فرهنگیان رشت بود قطعه ای با ساز وی خواندم که هیچ وقت آن لحظه را فراموش نمی کنم و من بارها با شوهر خواهرم و تار حافظی در منزل خواندم و پایه و مایه هنری من از همین جا شروع شد.»

ناصر مسعودی در سال 1328 بنا به اقتضای وضع خاص خود به تهران آمد و با برادران دیگر در خیابان هفده شهریور فعلی و شهباز آن زمان اقامت گزید ولی جدایی از زادگاهش برای وی بسیار مشکل بود لیکن در تهران به واسطه امکانات مختلف بهتری می توانست تلاش کند در همین اوقات با یکی از همشهری های مقیم تهران که مشغول تحصیل در دبیرستان بود آشنا می شود و توسط وی که در کلاس موسیقی “علی اکبر خان شهنازی” در خیابان ناصرخسرو درس مویسقی می گرفت به کلاس استاد راه یافت، در این کلاس با آقای “بحرینی” معلم ویولون آشنا می شود و صدای وی مورد پسند بحرینی قرار می گیرد و توسط او به استاد شهنازی معرفی می شود و ناصر بسیار نیاموخته ها را در محضر شادروان شهنازی آموخت و عشق و علاقه به موسیقی سبب شد که ناصر گاهی چند روز هفته را در کلاس باشد ولی باز مشکلات زندگی مانع از ادامه این کار وی شد اما بهترین خاطرات ناصر در این کلاس طبق گفته خودش زمانی بوده که با ساز آقای بحرینی و گاهی با تار زنده یاد شهنازی که برای خودشان در کلاس می نواختند ، بود و ناصر بنا به دستور استاد قطعه ای را با عشق فراوان ولی صدایی لرزان می خواند و همیشه مورد لطف و محبت استاد شهنازی قرار می گرفت.

مسعودی در سال 1332 با محمودی خوانساری آشنا شد و این یکی دیگر از خاطرات به یاد ماندنی وی می باشد زیرا دوستی محمودی خوانساری و مسعودی که بعدها دوستان هنرمند دیگری نیز به جمع آنان پیوستند ادامه پیدا می کند ولی دوستی او با مرحوم خوانساری خیلی صمیمی بود چه هر دو جویای نام و مشتاق یادگیری و تشنه آواز بودند. در آن ایام محمودی خوانساری در منزل دائی اش که در میدان بهارستان بود زندگی می کرد. ناصر می گوید : « عصرها از کوچه جنب مسجد سپهسالار پیاده به طرف پشت ورزشگاه شهباز دولاب برای تمرین می رفتیم ، با سادگی و بی توقعی و با کمال خلوص به خواندن می پرداختیم و هر دو نفر آرزوی رسیدن به هدف خود را داشتیم. یادش بخیر ،حبیب وزیری صدایی رسا داشت و تنی چند از هنرمندانی بودند که برای دل خود می خواندند و گاهی دور هم جمع می شدند و حالی می کردند و ردیفها و گوشه های موسیقی سنتی را با هم می خواندند مثل: پرویز توکلی که ذوق ویولون داشت، مسعود برزین که سنتور می نواخت ، این همه وسیله شکوفایی و تشویق من بودند.»

او سپس در سال 1334 به گیلان بازگشت و در رشته تئاتر به فعالیت پرداخت و همزمان با آغاز بکار رادیو گیلان در سال 1336 به رادیو آمد به عنوان یکی از نخستین خوانندگان در این رادیو به اجرای برنامه پرداخت.
در سال 1334 ناصر به زادگاهش رشت رفت و ساکن شد. در همان سال با هنرمندانی کم نظیر چون : شادروان امیر عطایی که صوتی خوش و زخمه ای گوشنواز داشت آشنا شد. مرحوم امیر عطایی از مردم خطه دیلمان بود و تار نیکو می نواخت به ناصر خیلی علاقه داشت و گاهی او را یاری می کرد. غیر از امیر عطایی اشخاص دیگری مثل : کیهان دیوان بیگی، رکن الدین نژند، اسداله سمیعی، “علی اکبرپور”، رضا نیکوروان، غلامرضا امانی، حسین آمنین، تحویلداری، منجمی، منوچهر آمیغ و منوچهر ویسانلو هنرمندان لایقی بودند و هر کدام در کلاس و حال و هوای خود در پیشبرد موسیقی استان گیلان سهمی به سزا دارند و ناصر در مجالست با ایشان بسیار آموخت. درهمین اوان مسعودی به خاطر استعداد و علاقه به بازی گری در تئاتر یزد مرحوم محمد حسن میلانی که از هنرمندان و بانیان تئاتر در گیلان بود معرفی شد و مدت سه سال در کار هنرپیشگی نیز فعالیت کرد و در نمایشنامه های متعدد و گوناگونی مانند: « لیلی و مجنون »، « یوسف و زلیخا»، « فاجعه رمضان » و… شرکت کرد و ضمن این که در رادیو ارتش به طور زنده هفته ای یک ربع ساعت با ارکستر “علی اکبرپور “و همکارانش به اجرای آواز و ترانه می پرداخت کار در تئاتر نیز خیلی مورد علاقه اش بود و ضمن اجرای نقش، آواز هم می خواند ولی متاسفانه به خاطر حساس بودن تارهای صوتی اش نتوانست به کار ادامه دهد چون وقتی نقشهای پیرمرد و .. را به او می دادند مدتی دچار گرفتگی صدا می شد، با مراجعه به پزشک گوش و حلق و بینی در رشت طبیب پس از معاینه به ناصر گفت : « اگر به کار در تئاتر ادامه دهی، دیگر قادر به خواندن نخواهی بود» . ناصر با تمام عشق و علاقه ای که به تئاتر داشت، ولی به خاطر موسیقی ، تئاتر را فدای موسیقی نمود و از تئاتر کناره گرفت . در اینجا بی مناسبت نیست که از شادروان میلانی یادی شود و آن این که وی برای فرهنگ و هنر گیلان زحمت کشید و در این کار بسیار کوشا بود و بسیاری از هنرپیشگان خوب و فعال و با استعداد از دست پروردگان او می باشند .

در سال 1336 که رادیو گیلان افتتاح شد، ناصر مسعودی جزو اولین خوانندگانی بود که در این رادیو برنامه اجرا کرد و تا سال 1338 کنسرت هایی که در مدارس و مراکز فرهنگی و هنری دیگر اجرا کرد با شرکت و همکاری همین هنرمندان تئاتر و رادیو گیلان بود ولی همین ترانه ها را از سال 1340 تا 1357 به شکلی زیباتر در رادیو و تلویزیون خواند که آهنگهای زیبا و محلی آن را اشخاصی نظیر غلامرضا امانی یکی ازهنرمندان خوب رشت ساخت که عبارتند از: « گول گول پیرهن » ، « پاییز گول » ، « گول ریحان » و همچنین کارهای هنرمند باذوق حسین آمنین مثل: « چی ناز کونی » ، « روخانه لب » ، « پاورچین » و نیز رضا نیکوروان با ترانه « گول مار» و « آمده فصل بهار» همه و همه پایه های ترقی و تلاش ناصر بودند که همیشه در هر مجلسی با سپاس از این هنرمندان ارزنده و دیگر دوستانش مثل: کیهان دیوان بیگی یاد می کند. ولی برای علی اکبرپور که در طول چندین سال با ایشان همکاری داسته احترام فوقالعاده ای قائل است و بیش از 40 آهنگ محلی را باید ثمره این همکاری دانست که به یادگار مانده است. ناصر در این باره می گوید: « از نوجوانی تا دوران شکوفایی هنرمند ارزنده علی اکبرپور با او همکاری داشتم، او هنرمندی است شایسته و انسانی است والا و در مورد آهنگهایش معتقدم که همه آنها الهام گرفته از شالیزارها و روستاهای سرسبز گیلان است».

این تلاش ادامه داشت تا سال 1339 که ناصر به خدمت سربازی با سه سال تاخیر می رود و اواسط سال 1339 به تهران اعزام می شود. در دوره تعلیماتی به وسیله یکی از دوستان نزدیک خانوادگی خود که خانم طلعت فیروزان و آقای توفیق رسام بودند و ناصر را که مثل پسر خود دوست داشتند به « استاد احمد عبادی » و « ملوک ضرابی » معرفی می کنند و استاد هم که مثل پدر هنرمندش، شادروان آقا میرزا عبداله پدر موسیقی سنتی ایران ، از هیچ کوششی درباره آموزش به هنردوستان دریغ نداشت او را مانند پدری دلسوز مورد حمایت و تشویق قرار داد و در اسفند ماه 1339 وی را به مرحوم پیرنیا معرفی کرد و ضمن شنیدن صدای ناصر او را مورد تشویق قراد داد و اولین ترانه های محلی او « بنفشه » و« دلواپسی » را با سنتور زنده یاد رضا ورزنده و ضرب شادروان افتتاح در آن روز ضبط و در 13 فروردین 1340 پخش شد و به طور کلی از همین سال فعالیت ناصر به طور دائم شروع و تا سال 57 ادامه داشت . ناصر سالها از محضر استاد عبادی کسب فیض کرد و یادگار همین سالها که بین 1340 تا 1350 می شود، برگ سبزهایی چند و به یاد ماندنی با پنجه سحرآمیز احمد عبادی باقی است که از کارهای خوب و سطح بالای مسعودی به شمار می رود.

ناصر مسعودی در طول 18 سال تلاش در رادیو و تلویزیون با هنرمندان بزرگی مانند: اصغربهاری ( کمانچه )، مهدی خالدی( ویولون)، رضا ورزنده (سنتور)، حبیب اله بدیعی (ویولون)، محمد میر نقیبی (ویولون) ، عباس شاپوری (ویولون)، جلیل شهناز ( تار) ، لطف اله مجد (تار)، فرهنگ شریف ( تار)، فریدون حافظی ( تار)، امیر ناصر افتتاح (تنبک)، عباس زندی (سنتور)، ابراهیم سرخوش (تار)، شاپور حاتمی (تار)، مجید نجاحی (سنتور)، بزرگ لشگری (ویولون)، جواد لشگری ( ویولون)، جهانگیر ملک (تنبک)، محمد موسوی (نی)، سلیم فرزان ( قره نی )، مرتضی حنانه (پیانو)، جواد معروفی ( پیانو)، فریدون ناصری ( پیانو) و فرهاد فخرالدینی (ویولون) همکاری داشته که آهنگ هایی مثل « به یاد آشنا »، « نفرین بر مستی» و « مسافر» او را به یاد خاطرات دوران جوانی می اندازد.

مرتضی خان حنانه آهنگ زیبایی در ارکستر فارابی که آهنگی محلی گیلکی بود به نام « اله تی تی » با صدای ناصر که ترانه لالایی برای دخترش بود خوانده با شعری دلپذیر از « سروش گیلانی» ، کاری زیبا و به یاد ماندنی از خود به جا گذاشتند .

او در سال 1342 با دختری گیلک ازدواج کرد که حاصل آن دو دختر به نامهای “بنفشه” و “بیتا” و یک پسر به نام “علی” است.

ناصر مسعودی در سال 1343 بنا به پیشنهاد مرحوم استاد روح اله خالقی به اتفاق آقایان استاد مهدی خالدی ، فرهنگ شریف ، جهانگیر ملک ، در چهارچوب مبادلات فرهنگی و هنری سفری به شوروی سابق داشت و در سال 1352 نیز سفری به آمریکا جهت شناساندن و معرفی موسیقی اصیل ایران به مردم آن سامان و دو سفر به پاکستان و یکبار به آلمان که ضمن اجرای موسیقی سنتی، برنامه هایی در موسیقی محلی نیز اجرا کرد.

از او در 50 سال فعالیت هنری بیش از 500 ترانه بجا مانده که بیش از 200 آهنگ فارسی و سنتی 15 برگ سبز و 10 شاخه گل و بیش از 250 ترانه محلی گیلک می باشد.

ناصر در مورد هنرمندان سرزمین گیلان زادگاه خود می گوید: « به “فریدون پوررضا”، “زیباکناری”، “منصور زمانی”، “فرامرز دعایی”، و از پیش کسوتان به “مهندس احمد عاشورپور” که صدایی گرم دارد علاقه دارم و همچنین آقایان “تقی پور”، “باقر اسکویی، “سعید امیررحمت”، که هر کدام آهنگی زیبا و در خور توجه برایم ساخته اند و “مسعود آجلی” که بیش از 8 آهنگ مردمی برایم ساخت، نظیر: « میر علی چوپان »، « ایشااله »، « لیلای من »، « طفل دبستونی» و… که از اقبال عمومی برخوردار شدند. و ضمن ارادت به تمام شعرا به « نوذر پرنگ » ارادتی خاص دارم.

زنده ياد شاپور جفرودي، هنرمند، شاعر، ترانه سرا،آهنگساز، بازيگر تئاتر و خواننده سرشناس موسيقی محلی گيلان در سال 1307 در شهرستان رشت بدنيا آمد و به  مدت سی سال در تهران زندگی كرد.

نامبرده فعاليت هنري خود را از سال 1330 در تئاتر گيلان آغاز نمود و يكي از بنيان گزاران تئاتر گيلان بوده و افتتاح راديو رشت با صداي او همراه با اركستر ارتش آن زمان آغاز گرديد. پس از مراجعت به تهران با همكاري راديو ايران و اركستر بزرگ راديو   ايران به سرپرستي استاد مرتضي حنانه، استاد حبيب اله بديعي، استاد  فخرالديني و استاد ياحقي و استاد انوشيروان روحاني و ديگر اساتيد آن زمان و  همكاري با شاعراني چون بيژن ترقي، جنتي عطايي، شهدي لنگرودی و تورج  نگهبان بيش از 90 ترانه به زبانهاي فارسی و محلی اجرا نموده و همراه با هنرمندان

سرشناسي چون بانو شمس، ناصر مسعودي، استاد عليزاده و استاد فروزانفر و ديگر هنرمندان به فعاليت هنري پرداخته است.

مرحوم جفرودي همزمان با فعاليت هنري در بانك رهني (مسكن) و وزارت فرهنگ )ارشاد فعلی) تهران مشغول به تدريس بوده و در سال 1354 پس از بازنشستگي به  رشت بمدت 2 سال با راديو تلويزيون مركز رشت فعاليت مستمر داشت و مجددا به تهران عزيمت نمود و بمدت 26 سال در كنار همسر خود بدون هيچگونه فعاليت هنري در خلوت خود زندگي مي كرد. ثمره ازدواج آن مرحوم چهار فرزند مي باشد.

اشعار و ترانه هاي اين هنرمند بدليل غناي فولكلوريك و ريتم اصيل گيلكي ضرب المثل و ورد زبان مردم گيلان شده است.

از اشعار معروف اين هنرمند مي توان به ترانه هاي در زندي – قديمي رشتي – جان مريم – آخدا – ماهي – چيني ام – من گم تو بيشمار – عجب گيلان قشنگه – كاروان عشق و لالايي و ……… نام برد.

زنده ياد شاپور جفرودی در سحرگاه روز چهارشنبه مورخه 13 خرداد 1383 در منزل  خود واقع در تهران دار فاني را وداع گفت.

آرامگاه اين هنرمند در امامزاده طاهر كرج در جوار مقبره استاد بنان، استاد حنانه، استاد شاملو، تجويدی، دلكش، آغاسی، پوران، امير ناصر افتتاح و ديگر هنرمندان می باشد.

ملکه رنجبر در تاریخ 10 شهریور سال 1317 در شهر رشت به دنیا آمد. پدر و مادرش اصالتا گرجستانی هستند. پدرش عبادالله رنجبر از جمله اولین پایه گذاران تئاتر بوده است که در دوران رژیم پهلوی به دلیل اجرای تئاتری سیاسی به همدان تبعید شد.

به همین دلیل خانم رنجبر تحصیلات خودش را تا سوم متوسطه در رشت و همدان ادامه داد و پس از آن شروع به آموزش بازیگری نزد پدرش نمود.

آغاز فعالیت هنری ملکه رنجبر

ملکه رنجبر در سن شش سالگی برای اولین بار روی صحنه رفت و در نمایش بینوایان نقش کوزت را بازی کرد. او در سن 10 سالگی به تهران رفت و در تئاتر سعدی بازیگری اش را ادامه داد. ملکه رنجبر از همان ابتدای افتتاح تلویزیون به اجرای برنامه های زنده پرداخت و در 18 سالگی همکاری اش با رادیو را آغاز کرد.

خانواده ملکه رنجبر

خانم رنجبر در شیراز با همسرش آشنا شده است اما متاسفانه ایشان بعد از ازدواج خیلی زود از دنیا می روند. او یک پسر به نام فریبرز دارد که تحصیل کرده انگلستان است و علاقه بسیار زیادی به مادرش دارد. تنها نوه او لیلی نام دارد که ساکن انگلستان است.

ملکه رنجبر بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون عصر پنجشنبه 8 اسفند 1398 دار فانی را وداع گفت.

مینا وحید زاده 17 مرداد 1366 رشت دارای مدرک کارشناسی ارشد تئاتر و بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. شهرت او در سینما با فیلم دوران عاشقی به کارگردانی علیرضا رئیسیان رقم خورد فیلمی که کاندیدای ده سیمرغ بلورین از جشنواره فجر شد. او در سریال شهرزاد هم بازی کرده‌است. دیگر نقش‌های مینا وحید در فیلم‌هایی مثل کفشهایم کو؟ (کیومرث پوراحمد) و هایلایت شکل گرفت. او در سریال بانوی عمارت که از شبکه سه سیما پخش می شود نقش جواهر را بر عهده دارد .

مینا وحید درخصوص علت قوی و درست وارد شدنش در سینما گفت :

من فوق لیسانس تئاتر هستم و قبل از این که چهره شوم، درس می خواندم، تئاتر کار می کردم و صبر می کردم.

وی در مورد ترس از موفق نشدن در این راه گفت :

هنوز هم می ترسم. این ترس یکی از لذت های بازیگری است؛ چون ممکن است پس از هر کار خوبی که بازی می کنی، دیگر پیشنهاد خوبی نداشته باشی. ولی این هم جزو لذت های این کار است و اگر بترسی و صبر نکنی، اشتباه کرده ای و تبدیل به کسی خواهی شد که در کارهای نا مناسب بازی می کند.

نعیمه نظام‌دوست زاده 23 آبان 1353 از بازیگران زن گیلانی معروف متولد در شهر رشت است.

نعیمه نظام‌دوست دارای دیپلم علوم تجربی است و اصالتا گیلک و اهل گیلان می‌باشد او از سال 1370 کار بازیگری را در گروه‌های آزاد تئاتر آغاز کرد، سپس در مجموعه نوروز 72 بازی کرد. نظام‌دوست به‌طور حرفه‌ای با ساعت خوش و در سال 1373 وارد عرصه بازیگری شد.
چهار خواهر دارد که خودش فرزند سوم خانواده است به غیر از او کسی در خانواده شان کار هنری نکرده پدرش چند سال پیش فوت کرده در سینما دوستان زیادی از جمله ماه چهره خلیلی، لیلا اوتادی، الناز شاکردوست و لیدا عباسی را دارد.
در سال 1374 با برنامه ساعت خوش به‌طور حرفه در سریال‌ها و فیلم‌ها شروع به بازی کرد.

چهار خواهر دارد که خودش فرزند سوم خانواده است به غیر از او کسی در خانواده شان کار هنری نکرده و پدرش چند سال پیش فوت کرده است وی تا کنون ازدواج نکرده است و مجرد است.در سینما دوستان زیادی از جمله ماه چهره خلیلی، مریم امیرجلالی، الناز شاکردوست و لیدا عباسی را دارد.او در مورد خودش اینگونه می گوید:
در دوران نوجوانی بیشتر عصبانی بودم تا خوشحال یعنی دوران بلوغ عصبانی ای داشتم چون شرایط و فضای زمانه من را عصبی می کرد با اینکه بدآموزی دارد اما مدرسه را زیاد دوست نداشتم (باخنده) نمی توانم دروغ بگویم، دوست دارم آدم ها با واقعیت ما آشنا شوند.من خیلی شر بودم یعنی بیشتر پسر بودم تا دختر و بیشتر پسرانه زندگی می کردم.

متولد: 1305 شمسی در ساغری سازان رشت

متوفای: 28 مرداد سال 1363 شمسی

حرفه و تخصص: پزشک و باکتری‌ شناس ایرانی، مخترع واکسن وبا و پژوهشگر انستیتو پاستور ایران

شهرت: نام گذاری حفره ای در سیاره زهره (ناهید) به نام اندامی در اتحادیه بین المللی ستاره شناسی (IAU) shg 1992 alsd